Zehirli mantarların en büyük riski, yenilebilir türlerle olan benzerlikleridir. Renk, şekil ya da koku gibi özellikler her zaman güvenilir değildir. Ayrıca pişirmek, kaynatmak ya da kurutmak çoğu zaman zehri yok etmez.
Amanita phalloides (Ölüm Meleği Mantarı)
Dünyadaki mantar kaynaklı ölümlerin büyük çoğunluğundan sorumlu olan Amanita phalloides, en zehirli mantar türü olarak bilinir. Zeytin yeşili ya da sarımsı şapkasıyla masum bir görüntüye sahiptir. İçerdiği amatoksinler, karaciğer ve böbrek yetmezliğine yol açar. En tehlikeli yanı ise belirtilerin genellikle 6–24 saat sonra ortaya çıkmasıdır, bu da tedaviyi zorlaştırır.
Amanita virosa (Beyaz Ölüm Meleği)
Tamamen beyaz renkte olan bu tür, özellikle yenilebilir beyaz mantarlarla karıştırılabilir. Tıpkı Amanita phalloides gibi amatoksin içerir ve çok küçük miktarlarda bile ölümcüldür. Avrupa ve Kuzey Amerika’da yaygındır.
Amanita muscaria (Sinek Mantarı)
Kırmızı şapkası ve beyaz benekleriyle masallardan tanıdık gelen bu mantar, en bilinen zehirli türlerden biridir. Genellikle ölümcül olmasa da halüsinasyon, bilinç kaybı, mide bulantısı ve kas spazmları gibi ciddi belirtilere yol açar. Tarih boyunca şamanik ritüellerde kullanıldığı da bilinmektedir.
Galerina marginata (Ölümcül Galerina)
Küçük boyutlu olmasına rağmen son derece tehlikelidir. Odun üzerinde yetişir ve yenilebilir bazı mantar türleriyle kolayca karıştırılabilir. İçerdiği amatoksinler nedeniyle karaciğerde geri dönüşü olmayan hasarlara neden olur.
Cortinarius orellanus (Örümcek Ağı Mantarı)
Bu mantarın zehri olan orellanin, böbrekleri hedef alır. En sinsi özelliği ise belirtilerin günler hatta haftalar sonra ortaya çıkmasıdır. Bu gecikme, tanı ve tedaviyi oldukça zorlaştırır.
Gyromitra esculenta (Yalancı Kuzu Göbeği)
İsmindeki “esculenta” (yenilebilir) ifadesi yanıltıcıdır. Çiğ ya da yeterince pişirilmeden tüketildiğinde ciddi zehirlenmelere yol açar. Sinir sistemi ve karaciğeri etkileyen toksinler içerir. Türkiye’de de görülmektedir.
